doa

گام اول

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

«خدا» سرچشمه آفرينش‏


هنگامی‌ كه پدرم آخرين لقمه ناهارش را خورد، گفت:«الحمد للّه‏ رَبّ العالمين» گفتم: پدر جان! اَلحَمدُ لِلَّهِ رَبِّ العالَمينَ يعنی‌ چه؟ چرا شما هميشه، بعد از غذا خوردن اين جمله را می‌‏گوييد؟
پدرم گفت: پسرم! با اين جمله، خدا را سپاس می‌‏گوييم و از نعمت هايش تشكّر می‌‏كنيم؛ خدايی‌ كه همه چيز را آفريده و پرورش می‌‏دهد.
همه اين نعمت ها را خدا به ما بخشيده است، وقتی‌ ما از آنها استفاده می‌‏كنيم، بايد از صاحبِ نعمت ها تشكّر كنيم.
احمد جان! نعمت های‌ خدا آنقدر زياد است كه نمی‌‏توانيم بشماريم.
در همين غذا خوردن، فكر كن. ببين خدا چه نعمت هايی‌ به ما بخشيده‏ است: «با چشم، غذا را می‌‏بينيم؛ با دست، لقمه را برمی‌‏داريم، و در دهان می‌‏گذاريم و به وسيله‏ لب ها، دهان را می‌‏بنديم؛ و با زبان لقمه را در دهان‏ می‌‏چرخانيم و با دندان ها می‌‏جويم، و سپس فرو می‌‏بريم.»
امّا همين كارها كه به نظر ساده می‌‏آيند، بسيار دقيق و شگفت‏ انگيز هستند.
مثلاً:
به دست و انگشت هاىِ خود نگاه كن، ببين چقدر زيبا و مناسب‏ آفريده شده ‏اند؛ انگشت ها، به ميل‏ خودت، باز و بسته می‌‏شوند و به هر شكلی‌ كه لازم باشد، در می‌‏آيند؛ دست را به هر طرف كه بخواهی‌‏ می‌‏چرخانی‌؛ دست و انگشتان‏ می‌‏توانند احتياجات ما را برآورند.
آيا تا به حال فكر كرده ‏ای‌ كه:
اگر دستِ ما اين طور در اختيار ما نبود، چه‏ می‌‏كرديم؟!
آفرينش دندان ها نيز، بسيار جالب و دقيق‏ است. در آينه نگاه كن. دندانهايت را ببين.
بعضی‌ از دندان ها تيزند و برای‌ بريدن غذا بكار می‌‏روند؛ بعضی‌ از دندان ها برای‌ پاره‏ كردن غذا خوبند؛ امّا بيشتر آنها، برای‌‏ نرم كردن غذا بكار می‌‏روند. اگر دندان‏ نداشتيم چگونه غذا می‌‏خورديم؟
اگر دندان ها همه يك جور بودند، چگونه‏ می‌‏توانستيم از همه غذاها بخوريم؟
پسرم! از همه اينها عجيب‏ تر، آب دهان است، كه آن را«بُزاق» می‌‏گويند. بزاق برای‌ هضم غذا لازم است، و به هيمن جهت، لقمه‏ هر چه بيشتر جويده شود، زودتر و بهتر هضم می‌‏گردد. بعلاوه، آب‏ دهان، لقمه را تر می‌‏كند تا به‏ آسانی‌ از گلو فرو رود.
بزاق دهان از سه جفت غدّه كوچك، ترشّح‏ می‌‏شود، اين غدّه‏ ها را «غدّه ای‌ بزاقی‌» می‌‏نامند.
راستی‌ اگر دهان ما خشك بود، چه می‌‏كرديم ؟!
آيا می‌‏توانستيم غذا بخوريم؟!
آيا می‌‏توانستيم حرف بزنيم؟!
ببين، همين بزاق دهان، چه نعمت بزرگی‌ است و غدّه ‏های‌ بزاقی‌، چه كارهای‌ مفيد و مهمّی‌ را انجام می‌‏دهند!!
حالا پسرم! بگو ببينم:
چه كسی‌ به فكر ما بوده و می‌‏دانسته كه دهان ما بايد تر باشد!
چه كسی‌ به فكر ما بوده و می‌‏دانسته كه بزاق، برای هضم‏ غذا و سخن گفتن، لازم است؛ و به همين منظور، غدّه ‏های‌‏ بزاقی‌ را در دهان ما آفريده است؟
چه كسی‌ به فكر ما بوده، و می‌‏دانسته كه لب و دهان لازم‏ داريم؟
چه شخصی‌ به فكر ما بوده و می‌‏دانسته كه دست و انگشتان‏ ما بايد اين گونه باشند؟
من كه به سخنان پدرم خوب گوش می‌‏دادم در پاسخ گفتم: معلوم‏ است كه خدا به فكر ما بوده، او از احتياجات ما خبر داشته و هر چه را لازم‏ داشته‏ ايم، آفريده است.
پدرم گفت: آفرين پسرم! همين طور است كه گفتی‌.
غدّه ‏های‌ بزاقی‌، خودبخود به وجود نيامده‏ اند؛ لب و زبان و داندان ها و انگشت ها، خودبخود و بی‌‏حساب، پيدا نشده ‏اند؛ اين ارتباط و نظم و هماهنگی‌ بهترين دليل است كه: آفرينش آنها از شخص دانا و قدرت بی‌‏پايانی‌ سرچشمه گرفته است.
آن شخص دانا و آن سرچشمه آفرينش«خدا»است. پسرم! وقتی‌‏ انسان، به بخشش های‌ او می‌‏نگرد، بی‌‏اختيار، نام زيبايش را می‌‏برد و او را ستايش می‌‏كند و از نعمت هايش سپاس می‌‏گويد.
احمد جان! «الحمد للّه ربّ العالمين» يعنی‌: همه ستايش ها مخصوص‏ خدايی‌ است كه پروردگار جهانيان است.

 

بر گرفته از کتاب آموزش دین آقای ابراهیم امینی

ارسال شده در : 05 شهریور 98 توسط : نظرات: برای نظر دادن اولین باش! مجموعه: خداشناسی خواندن 1876 دفعه

نظر دادن

محتوای بیشتر در این بخش:

تقویم

« فوریه 2020 »
دوشنبه سه‌شنبه چهارشنبه پنچ‌شنبه جمعه شنبه یک‌شنبه
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29  

طرح و برنامه

معارف

مسابقات

آرشیو