اللّٰهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الحُجَّةِ بْنِ الحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلَىٰ آبائِهِ فِي هٰذِهِ السَّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلِيلاً وَعَيْناً حَتَّىٰ تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فِيها طَوِيلاً . . .

پیامبر اکرم صلوات الله علیه: « اَلْإِسْلاَمُ يَعْلُو وَ لاَ يُعْلَى عَلَيْهِ» اسلام همیشه (نسبت به دیگر ادیان) برتری دارد و هیچ چیزی بر آن برتری ندارد. (من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۳۴)

سخنرانى حضرت امام خمینی رحمه الله علیه به مناسبت «دهه‏ فجر»؛ در جمع مهمانان خارجی

موضوع :تفاوت انگیزه ها در انقلاب های دنیا و انقلاب اسلامی

بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏

انگیزه انقلابهاى دنیا

من مقدم میهمانان عزیزى که از بلاد مختلف تشریف آوردند در این کشور مظلوم، مبارکباد عرض مى‏کنم و از خداوند تعالى مسألت مى‏کنم که همه آنها و همه ملتهاى مستضعف جهان را در مقابل مستکبران پیروز فرماید.

مسائل ما زیاد است، بعضى از مسائل را عرض مى‏کنم و امیدوارم که آقایان که در اطراف تشریف مى‏برند توجه به این مسائل را به اهل ملت خودشان و به اشخاصى که متعهد هستند، آنها را تذکر بدهند. صورت اعمال همیشه شبیه به هم است، ظاهر عمل از یک فاجر فاسد ظاهر بشود یا کافر ظاهر بشود و از یک مؤمن موحد یا از یک ولى خدا، ظاهر یکى است. شمشیرى که ابن ملجم مى‏کشد و بهترین خلق اللَّه را شهید مى‏کند با شمشیرى که بهترین خلق اللَّه مى‏کشد و عدو اللَّه را اعدام مى‏کند در صورت یکى است؛ شمشیر است و قدرت عمل است و کشتن آن طرف یا شهید کردن آن طرف. اما آنچه که ممتاز مى‏کند این دو عمل را از هم و همه اعمال صادره از بشر به واسطه او ممتاز مى‏شود، آن عبارت از غایات اعمال است، انگیزه‏هاى اعمال است. این شمشیر براى چه کشیده شد و براى چه زده شد؟ این ندا براى چى بلند شد و براى چى ختم شد؟ اگر شمشیر براى خدا بلند بشود و براى خدا به پایین بیاید، این انگیزه، انگیزه الهى است، ارزشمند است؛ اگر براى شیطان باشد، این ابلیسى است و ارزشمند نیست. این در همه اعمال مردم است؛ در همه اعمال خصوصى انسان در اعمال اجتماعى، سیاسى، انقلابى است.

انقلابات در دنیا زیاد واقع شده است و یک حکومت رفته است، حکومت دیگر آمده است، یک رژیم رفته، رژیم دیگر آمده است، ولى انقلاباتى که آمده است باید دید انگیزه انقلاب چه بوده است و براى چه چیز انقلاب واقع شده و ثمره این انقلاب چى هست و چه بوده. انقلاب فرانسه، شوروى، سایر انقلاباتى که در عالم واقع شده است، یک انقلاباتى بوده است و یک رژیمها تغییر کردند به رژیمى دیگر، حکومت تغییر کرده به حکومت دیگر، اما انگیزه انگیزه مادى بوده است، انگیزه دنیایى بوده است.

آن وقتى که روسیه قیام مى‏کند و رژیم سابق را از بین مى‏برد، انگیزه‏اش این بوده است که این دنیا دست من باشد نه دست او. الان هم که همه رژیمهاى دنیا در سر کار هستند، اینها اعمالشان امیال دنیایى است. یَاْکُلُونَ کَما تَاْکُلُ الْانْعامْ؛ «۱» مثل همان حیواناتى که با هم جنگ مى‏کنند و یکى دیگرى را از بین مى‏برد، انگیزه یک انگیزه طبیعى است، یک انگیزه دنیایى است. این دنیا را او مى‏خواهد براى خودش حفظ کند، آن هم مى‏خواهد براى خودش. قدرت را او براى خودش مى‏خواهد، آن هم براى خودش مى‏خواهد. اما انگیزه انبیا در انقلاباتشان، در قیامشان دنیا نبوده است، اگر دنیا را اصلاح کردند تبع بوده است، انگیزه الهى بوده است، براى خدا بوده و براى معارف الهى و براى بسط عدالت الهى در جامعه. آن انگیزه است که این انقلابات را از هم جدا مى‏کند.

حاکمیت اسلام انگیزه اصلى در انقلاب ایران‏

ما این انقلابى که کردیم و ملت ما کرد، این را به حسب آن طورى که از اول نداى او بلند شد و الان هم این ندا بلند است، این انقلاب براى اسلام بوده است نه براى کشور، نه براى ملت، نه براى به دست آوردن یک حکومت؛ براى اینکه اسلام را از شرّ ابرقدرتها و جنایتکارهاى خارجى و از شرّ سلیقه‏هاى کج داخلى و داخل اسلامى نجات بدهد. این‏ انگیزه، انگیزه‏اى است که اگر در جوانهاى ما ملاحظه بفرمایید، در عموم ملت ملاحظه بفرمایید، البته استثنا دارد، در همه جا استثنا هست، در زمان رسول اللَّه هم استثنا بود، همیشه این استثناها هست، اما وقتى که وجهه عمومى مردم را در این حرکتهایى که دارند، در این شور و شوقى که دارند و رو به مرگ مى‏روند با شور و شوق، از هر کدام بپرسید که تو چرا دارى مى‏روى به جبهه، مى‏گوید: براى خدا، براى اسلام، براى خدا، براى امر خداست. اما اگر فرض کنید که از یک سرباز روسى بپرسند که تو براى جبهه مى‏روى چه بکنى؟ او مى‏گوید: مى‏خواهم این کشور را به دست بیاورم، مى‏خواهم قدرت خودم را توسعه بدهم.

در عالم همیشه همین طور است. ما باید فکر این معنا باشیم که ما تلخیها و شیرینیها داشتیم. اما تلخیهایى که داشتیم براى این است که، ما معارفمان ناقص است. شما ملاحظه کنید که بهترین خلق اللَّه در عصر خودش، حضرت سید الشهدا- سلام اللَّه علیه- و بهترین جوانان بنى هاشم و اصحاب او شهید شدند و از این دنیا رفتند با شهادت، لکن وقتى که در آن مجلس پلید یزید صحبت مى‏شود، حضرت زینب- سلام اللَّه علیها- قسم مى‏خورد که‏ ما رَایْنا الّا جَمیلًا؛[1]

رفتن یک انسان کامل، شهادت یک انسان کامل در نظر اولیاى خدا جمیل است، نه براى اینکه جنگ کرده و کشته شده، براى اینکه جنگ براى خدا بوده است، قیام براى خدا بوده است. اگر این معنا را تزریق کنند این میهمانهاى ما، این میهمانهاى عزیز ما در مملکتهایى که مى‏روند به مردم بگویند که جوانهاى ایران با انگیزه دارند خودشان را به جبهه مى‏رسانند و به شهادت، و شهادت را فوز عظیم مى‏دانند. این شهادت فوز عظیم دانستن نه از باب اینکه کشته شدن است، خوب، کشته شدن، طرف ما هم کشته مى‏شود، از باب این است که این انگیزه براى اسلام است. وقتى انگیزه براى اسلام شد، دیگر لذت دارد نه غم، منتها ما چون ناقص هستیم و نرسیدیم به آن مقامى که باید برسیم، از این جهت تلخى داریم. ما البته تلخیها داشتیم به حسب این وضع روحى‏اى‏

که داریم. از ما اشخاص بزرگ شهید شده است به دست اشخاص پلید، و خانوارها، خانواده‏ها، اطفال اینها الآن دارند کشته مى‏شوند و این براى ما سخت است، براى ما دشوار است، لکن وقتى انگیزه را ملاحظه کنیم و غایات اعمال را ملاحظه کنیم و اگر بفهمیم این مقاصدى که انبیا داشتند و آن کارهایى که انبیا کردند و آن کارهایى که در صدر اسلام واقع شده است چه جور بوده است، براى ما سهل مى‏شود؛ یعنى، خوف از بین مى‏رود، تلخى مبدّل به لذت مى‏شود، ناگوارى مبدل به گوارایى مى‏شود. و هر چه طرف این انگیزه پیش برویم و این مطلب روحى را بر خودمان تزریق کنیم و با مجاهدت پیش برویم، این اسباب این مى‏شود که هیچ تلخى، ما در دنیا نبینیم مگر آن چیزى که مخالف اسلام است. آنى که مخالف اسلام است براى ما تلخ باشد و آن چیزى که براى اسلام است براى ما شیرین باشد.

تلاش براى الهى نمودن انگیزه‏ها

شما مى‏بینید با اینکه هر روز تقریباً ایران زده مى‏شود و عده کثیرى از بچه‏ها، از کودکها، از زنهاى پیر، از مردهاى پیر، از مردم عادى، خانه به رویشان خراب مى‏شود، مع ذلک از همان زیر آوارها که در مى‏آیند، حرفشان این است که ما باید تا پیروزى جنگ کنیم. این یک انگیزه‏اى است که در این جوانهاى ما پیدا شده است و امید است که در ما هم پیدا بشود. من واقعاً وقتى که بعضى از جوانها را مى‏بینم، بعضى از این صحبتهاى جوانها را مى‏شنوم، بعضى از این شادیهاى آنها را مى‏بینم در جبهه‏ها، مى‏بینم که جایى که الان آتش است و هر روز آتشبازى است، اینها با سرافرازى و با عظمت روح و با شادى دارند پیش مى‏روند، من متحیر مى‏شوم و از این حسرت مى‏برم که ما نرسیدیم به یک همچو مقامى. سعى کنید که انگیزه‏ها، انگیزه‏هاى الهى باشد. سعى کنید که به مردم خودتان هر جا هستند، به کشورهاى خودتان هر جا هستند تزریق کنید که انگیزه‏هایشان الهى باشد؛ براى کشورگیرى نباشد، براى سلطه نباشد، براى دنیا نباشد. گمان نکنند که دنیا یک چیزى است که باقى مى‏ماند، چند روز مى‏ماند دست این و از بین مى‏رود. آن چیزى‏ که باقى مى‏ماند آنى است که للَّه تعالى است. ما عِنْدَکُمْ یَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ،[2] ما عند اللَّه آن چیزهایى است که انسان براى خدا مى‏کند، آنها باقى هست و آن چیزى که پیش خود ما هست از دنیا و از جهاتى که نفسانیت ما دارد، اینها از بین مى‏رود.

بنا بر این، شما مطالعه کنید در حال این کشور، در حال این ملت و بگویید این ملت را و این کشور را براى کشورهاى خودتان، شاید ان شاء اللَّه، همین انگیزه‏ها پیدا بشود و از سلطه‏هاى خارجى کم بشود. و ما امیدواریم که جوانان ما در این اوقات همان طورى که از اول بودند و با شادى به طرف جنگ مى‏رفتند و به طرف رساندن اسلام به پیروزى و خارج کردن اسلام از شرّ ابرقدرتهاى خارجى و سلیقه‏هاى کج داخلى‏اى که در داخل کشورهاى اسلامى هست، اینها براى شرّ اینها و از بین بردن اینها پیروز بشوند و برسند به جایى که حکومت اسلامى توسعه پیدا کند در همه جا و عدل اسلامى در همه جا توسعه پیدا بکند. و عدل اسلامى این است که همه حکومتهایى که در دنیا هستند، روى موازین اسلامى حکومت بکنند و ما امیدواریم که این امر بتدریج مهیا بشود براى آن وقتى که آن عدل بزرگ اسلامى در روى زمین توسعه پیدا مى‏کند و حکومتها حکومت عدل مى‏شوند.

و من از خداى تبارک و تعالى براى پیروزى اسلام و براى کسانى که به اسلام خدمت مى‏کنند و کسانى که دنباله اسلام هستند، رحمت و مغفرت طلب مى‏کنم و از خداى تبارک و تعالى براى کسانى که در راه اسلام شهید شدند، یا معلول شدند، یا اسیر شدند، براى آنها سلامت و خروج از سلطه قدرتها دعا مى‏کنم و امیدوارم که همه شما و همه آنها سلامت باشند و دنیا و آخرت شما ان شاء اللَّه اصلاح بشود.

و السلام علیکم و رحمه اللَّه‏

منبع: صحیفه امام، ج‏۲۰، ص: ۲۰۲

 

[1] – «ما جز زیبایى چیزى ندیدیم».

[2] – سوره نحل، آیه ۹۶: «آنچه پیش شماست نابود مى‏شود و آنچه که پیش خداست، ماندگار است».


عوامل پیروزی و اهمیت ایام الله دهه فجر در کلام امامین انقلاب اسلامی

عوامل پیروزی انقلاب اسلامی در کلام امام خمینی (رحمه الله علیه)

وحدت و همبستگی بین اقشار

رمز موفقیت ما، که قدرتهای بزرگِ دنیا را عقب نشاند و یک قدرت شیطانی مثل قدرت خاندان پهلوی را فرو ریخت، این رمز موفقیت همین وحدت اقشار و وحدت کلمه بود. اگر بنا بود که قشر روحانی تنها می خواست به جنگ اینها برود خفه می کردند او را؛ نویسنده می خواست به جنگ آنها برود آنها را از بین می بردند؛ دانشگاهی می خواست این کار را بکند نمی توانست؛ بازار می خواست این کار را تنها بکند نمی شد؛ دهقان می خواست بکند نمی شد. اینکه همه چیز را ما به دست آوردیم، و ان شاءاللّه  بعد هم به دست می آوریم، این برای همین پیوستگی است که بین اقشار ملت حاصل شد. و ما باید این همبستگی را نگه داریم. (صحیفه امام ، ج ۵، ص471 )

قدرت ایمان در برابر قدرت شیطان

شما دیدید که یک ملتی که عددش کم و هیچ اسلحه نداشت و هیچ ابزار جنگی نداشت و هیچ نظامیگری نداشت [ولی] ابزار ایمان داشت، با ابزار ایمان غلبه کرد بر یک قدرت شیطانی که همۀ قدرتها دنبال او بودند. نه همان ابرقدرتها، همۀ قدرتها دنبال او بودند. این قدرت ایمان بود که یک مشت مردم را که هیچ نداشتند غلبه داد. این همان قدرتی بود که در صدر اسلام با یک ابزار کم و یک عدد کم غلبه کردند بر روم با آن بساط و بر امپراتوری ایران با آن همه ابزار. آنها تهی بودند از ایمان؛ و اینها دست پر بودند در ایمان، غلبه کردند.( همان، ج ۱۱، ص ۱۹۷-‏‏۱۹۸)

همراهی خداوند با قیام مردم

باید همه متذکر این معنا باشند که این پیروزی انقلاب ما پیروزی [ای] بود که به برکت اسلام و گرایش به اسلام و با فریاد «اللّه اکبر» این پیروزی به دست آمد. کسی گمان نکند که اشخاصی یا گروههایی پیروزی را برای ما تحصیل کردند. خیر، این خدای متعال بود که وقتی که دید مردم در راه او قیام کرده اند با آنها همراهی کرد.( همان، ج ۱۱، ص ۴۳۷‏‏ـ۴۳۸)

از خود گذشتن و به خدا پیوستن

این القای افکار متعدد و پشت کردن بر خود و رو کردن به خدا، حقیقت این است که ملت ما به خودش پشت کرد، به خدا رو آورد. آن چیزهایی که نفسش خواهش داشت توجه به آن نداشت. همۀ توجهش به این بود که جمهوری اسلامی را ایجاد کند. این توجه به خدا بود. از خود گذشته بود به خدا پیوسته بود. این رمز، رمز پیروزی است.( همان، ج ۱۰، ص ۴۱۸)

پیروزی مرهون تحول روحی در مردم

مسلّماً مادامی که نیت ما خالص است و برای خداست، خدای تبارک و تعالی با ماست و پیروز خواهیم شد. چنانچه در این راه قدرت بزرگی که در مقابل ما بود و پشتیبان او تمام قدرتها، اعم از اَبَرقدرتها و غیره بودند، لکن چون حُسن نیت بود و مردم متحول شده بودند به آن مردمی که در صدر اسلام بود… از این جهت، این پیروزی ما مرهون یک همچو تحول روحی است که در مردم پیدا شد. و الاّ ما که نه اسلحه داشتیم و نه نظام بود در کار و نه یک کارهایی داشتیم که مطابق اصول جنگی و اینها باشد. فقط چیزی که بود ایمان در مردم بود، و بحمداللّه  وحدت کلمه. و من می خواهم از خدای تبارک و تعالی که این وحدت کلمه محفوظ بماند، و ان شاءاللّه  تمام مشکلات ما حل بشود.( همان، ج ۱۰، ص ۸۰)

نترسیدن از مرگ

رمز پیروزی ملت ما همین بود که دیگر نمی ترسیدند از اینکه بروند توی خیابان بکشندشان. می رفتند، خیلی هم کشته می شدند. بالاخره هم با همین فریادها و دادها و «اللّه اکبر»ها پیروز شدند.( همان، ج ۸، ص ۴۸۴)

اهمیت ایام الله دهه فجر در کلام مقام معظم رهبری (حفظه الله)

مقطعِ رهایی ملت ایران

دهه‌ی فجر، دهه‌ی فجر و طلوع انقلاب است. به همین خاطر، بزرگداشت آن بایستی با اهمیت انجام بگیرد… دهه‌ی فجر، در حقیقت مقطع رهایی ملت ایران و آن بخشی از تاریخ ماست که گذشته را از آینده جدا کرده است… در این کشور، قبل از دوران حکومت اسلامی و جمهوری اسلامی، حاکمیت و مناسبات بین حاکم و مردم، همواره رابطه‌ی غیراسلامی – رابطه‌ی سلطان و رعیت، رابطه‌ی غالب و مغلوب – بوده است… دهه‌ی فجر آمد و این سلسله‌ی غلط، این هندسه‌ی معیوب و این رشته‌ی بیمار را قطع کرد و تمام شد… این برکات، این انتقال مهم و این تغییر خط، در نقطه‌ی دهه‌ی فجر انجام گرفته است. این لحظه‌ی تاریخی، لحظه‌ی مهمی است. ۱۳۶۹/۱۰/۱۱

دهه تجدید عهد ملت با انقلاب

دهه‌ی فجر، دهه‌ی تجدید قوای نیروهای انقلابی با تجدید یادها و خاطره‌های پُرشکوه آن روزهاست؛ دهه‌ی تجدید عهد و میثاق ملت ما با انقلاب است؛ دهه‌ی گرامیداشت بزرگترین معجزه‌ی الهی در این روزگارهاست. ۱۹/۱۱/۱۳۶۹  

پدیده منحصربه‌فرد

دهه‌ی فجر مثل خیلی از چیزهای انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی، یک پدیده‌ی منحصربه‌فرد است در تاریخ شناخته شده‌ی ما. این، شعار نیست؛ این درست عین واقعیت است، با مطالعه و با تدبر. چرا منحصربه‌فرد است؟ همه‌ی انقلابهای دنیا، از وقتی که جریان انقلابها و حضورهای مردمی در تاریخ ثبت شده است، سالگردهائی داشتند و دارند. اینی که این سالگردها به وسیله‌ی همان عامل و عنصری تجلیل بشود و به یاد مانده بشود که اصل آن حادثه را به وجود آورد، این در تاریخ نظیر ندارد… هر سال آن کسانی که سالگرد انقلاب را مجسم کردند، برجسته کردند، جشن گرفتند، آحاد مردم بودند. میلیونها مردم هر سال ۲۲ بهمن در سرتاسر کشور به خیابانها می‌آیند؛ آنها اعلام میکنند عید انقلاب را، سالروز انقلاب را، یادبود انقلاب را. این معنایش چیست؟ این معنایش این است که انقلاب، قائم به ایمانهای آحاد مردم است. ۱۳۸۸/۱۰/۲۹

مظهرِ اقتدار ملی

روز ۲۲ بهمن و راهپیمائی ۲۲ بهمن مظهر اقتدار ملی است؛ مظهر اقتدار ملت ایران است؛ مظهر حضور مردمی و اراده و عزم ملی ملت ایران است که مرد و زن و پیر و جوان، در همه‌ی شرائط به خیابانها می‌آیند و خودشان را در سرتاسر کشور در مقابل چشم بینندگان قرار میدهند؛ این خیلی باعظمت است. ۱۳۸۶/۱۱/۱۹

مانع بزرگ در مقابل دشمن

دشمنان ملت ایران و هویت ملی و پیشرفت این کشور می‌خواهند ملت ایران را از این فضای مستعد بالندگی و رشد خارج کنند و باز هم استیلای بیگانگان را بر این کشور برگردانند. یادبود دهه فجر، خود مانع بزرگی در راه تحقق این هدف است. سعی می‌کنند انقلاب را از یاد مردم ببرند؛ اما دهه فجر، انقلاب را به یاد مردم می‌آورد. سعی می‌کنند امام را از یاد مردم ببرند؛ اما دهه فجر، تجسم اراده و عظمت امام بزرگوار ماست. ۱۳۸۰/۱۱/۰۳

منبع: صحیفه امام و  پایگاه اطلاع‌رسانی KHAMENEI.IR 

«ایام الله» های انقلاب اسلامی

معناشناسی «ایام الله»

ایام الله (روزهای خدا ( زمان‌هایی است که اراده، مشیت و نشانه‌های وحدانیت و قدرت خدا به گونه ویژه‌ای آشکار شده و علل و اسباب مادی و دنیایی از تاثیر افتاده باشد؛ مانند روز مرگ،روز قیامت، روزهای نابودی قوم نوح، عاد… و روزهایی که نعمت ویژه‌ای از سوی خدا آشکار شده است؛ مانند روز خارج شدن حضرت نوح علیه‌السّلام از کشتی و نجات ابراهیم علیه‌السّلام از آتش و.. (طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۲، ص۱۸.    )

«ایام الله» در قرآن

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‏ بِآیاتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللَّهِ إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیاتٍ لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ (ابراهیم / ۵)

«و همانا موسى را با نشانه‏هاى خود فرستادیم [و به او وحى کردیم‏] که: قوم خود را از تاریکى‏ها به سوى روشنایى بیرون آور و روزهاى خدا را [که روزهاى رحمت، عذاب، پیروزى و شکست است‏] به آنان یادآورى کن، بى‏تردید در این روزهاى خدا براى هر شکیباى سپاس گزارى نشانه‏هایى [از توحید، ربوبیّت و قدرت خدا] است.»

در آیه به یکی از ماموریت‌های بزرگ موسی اشاره شده، می‌فرماید: «تو موظفی که ایام الهی و روزهای خدا را بیاد قوم خود بیاوری» (و ذکرهم بایام الله(
مسلما همه روزها، ایام الهی است، همانگونه که همه مکان‌ها متعلق به خدا است، اگر نقطه خاصی بنام بیت الله ) خانه خدا) نامیده شد دلیل بر ویژگی آن است، همچنین عنوان ایام الله مسلما اشاره به روزهای مخصوصی است که امتیاز و روشنائی و درخشش فوق العاده‌ای دارد. (مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۰، ص۲۷۱.    )

مفسران در تفسیر آیه احتمالات مختلفی داده‌اند:

بعضی گفته‌اند اشاره به روزهای پیروزی پیامبران پیشین و امت‌های راستین آنها می‌باشد، و روزهائی که انواع نعمت‌های الهی بر اثر شایستگی‌ها شامل حال آنها می‌باشد.

و بعضی گفته‌اند اشاره به روزهائی است که خداوند اقوام سرکش را به زنجیر عذاب می‌کشید و طاغوت‌ها را با یک فرمان درو می‌کرد!
و بعضی اشاره به هر دو قسمت دانسته‌اند.

اما اصولا نمی‌توان این تعبیر گویا و رسا را محدود ساخت، ایام الله، تمام روزهائی است که دارای عظمتی در تاریخ زندگی بشر است.
هر روز که یکی از فرمان‌های خدا در آن چنان درخشیده، که بقیه امور را تحت الشعاع خود قرار داده، از ایام الله است.

هر روز که فصل تازه‌ای در زندگی انسان‌ها گشوده، و درس عبرتی به آنها داده و ظهور و قیام پیامبری در آن بوده، یا طاغوت و فرعون گردنکشی در آن به قعر دره نیستی فرستاده شده، خلاصه هر روز که حق و عدالتی بر پا شده و ظلم و بدعتی خاموش گشته، همه آنها از ایام الله است. (همان)

ایام الله های انقلاب اسلامی

روایت امام از یوم الله ۲۶ دی 

در این اثنا صحنه‌ای را که امام خمینی (ره) برای زمان فرار شاه تصویر کرده است را مشاهده کنید: «آن روزى که این خبیث فرار کرد از «ایّام اللَّه» بود؛ که یک ملتى که هیچ نداشت یک قدرت را شکست، به طورى که نتوانست بماند. نه قدرت خودش، قدرت همه؛ دنیا ایستاده بود مقابل شما، من مطلع بودم، دنیا ایستاده بود پشتیبان، پشتیبان خودش اول؛ پشتیبان وارث آن، که این شخص بختیار باشد، ثانیاً. ایستاده بودند دنبال او که نگهشان دارند. دو دستى آمریکا چسبیده بود که شاه را نگه دارد. وقتى او فرار کرد، دو دستى چسبیده بودند بختیار را نگه دارند. مى‏‌فرستادند پیش ما که این از ماست، این مال ماست! نوکر بودند اینها».(صحیفه امام، ج‏۹، ص: ۴۶۷)

«یوم الله» یعنی به صحنه آمدن ایمان یک امت 

در مکتب امام و رهبری، آن نیروی نامتناهی‌ای که در جبهه حق وجود دارد که «یوم الله» را رقم می‌زند و طومار جبهه باطل را در هم می‌پیچد، به صحنه آمدن ایمان یک امت و ملت است. ولو این امت به لحاظ مادی، قوه و نیرویی نداشته باشد، اما ایمان یک امت قدرتی است که هیچ قدرت مادی یارای مقابله با او را ندارد.

حضرت امام (ره) در بیان یوم الله بودن ۱۷ شهریور خاطره بسیار عجیب نقل می‌کنند که حاکی از این است که این روحیه شهادت طلبی در تمام مردم حتی یک کودک ۱۲ ساله هم ایجاد شده بود: «۱۷ شهریور از «ایّام اللَّه» است. و باید یادمان نرود این را. آن قدر شهید دادیم و آن قدر خون دادیم ما آن روز و در مقابل اجانب و در مقابل وابستگان به اجانب. قیام کردند ملت ما و خونشان ریخته شد، لکن پیروز شدیم. مبدأ پیروزى و همه روزهایى که نمى‌‏توانیم ما بشمریم. این روزهایى که آن‌ها با کمال شقاوت حمله مى‌‏کردند و شما با کمال شجاعت زن و مردتان مى‌‏ایستادید در مقابلشان. یک کسى که براى من نقل کرد گفت من خودم دیدم که یک بچه ده دوازده ساله- یک همچو چیزى- سوار موتورسیکلت بود و رفت طرف تانک! تانک هم او را زیر گرفت از بین برد. اما یک همچو روحیه پیدا شده بود که بچه دوازده ساله هم حمله به تانک مى‏‌کند، با دست خالى و هیچى‏»! (همان ص ۴۶۹ )

چرا شب ۲۲ بهمن یوم‌الله شد!

حضرت امام (ره) در تصویر یک یوم الله دیگر یعنی شب ۲۲ بهمن ۵۷، تصویری از این تقابل ارائه می‌کنند: «این را از یاد نبرید که تمام چیزها را جمع کردند و تمام کیدها را درست کردند براى اینکه در یک شب بریزند کودتا کنند و همه اشخاصى که احتمال مى‏‌رود یک کارى از آن‌ها بیاید همه را از بین ببرند، ملت را باز برگردانند به آن حال اول، خدا نخواست. این یکى از «ایّام اللَّه» بود که شما ملت شریف نورانى با قلبهاى پر از ایمان نترسیدید و آن روز ریختید به خیابان‌ها، با اینکه اعلام حکومت نظامى بود، ریختید به خیابان‌ها و خنثى‏ شد آن چیزى که آن‌ها مى‏‌خواستند. مى‏‌خواستند خیابان‌ها خلوت بشود، تانک‌ها را بیاورند همه جا مستقر بکنند و شب مشغول آن جنایت بشوند. خداى تبارک و تعالى به داد این ملت رسید. و آن روز یکى از ایام اللَّه بزرگ است. همه قدرت‌ها دنبال اینها بودند. همه قدرت‌ها، نه فقط قدرت ابرقدرت؛ دیگران هم بودند. آن‌هایى که به نرخ روز کارهایشان را مى‌‏کنند؛ نان به نرخ روز مى‏‌خورند. همه آن روز پشتیبانى مى‏‌کردند، مع ذلک خداى تبارک و تعالى به شما مرحمت فرمود، شما را بر این قدرت‌هاى بزرگ پیروز کرد و دست اجانب را از مملکت شما کوتاه کرد.(همان ص ۴۶۸)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed